Αξιολόγηση: Η «καλή», η «κακή»… και η «ανάποδη»

axiologisiΤης Μαρίας Περιστεροπούλου

Ενώ η κυβέρνηση «παγώνει» και δεν καταργεί όλο το νομοθετικό πλαίσιο της προηγούμενης συγκυβέρνησης για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου, η νέα ηγεσία του υπουργείου παιδείας και δημ. διοίκησης ετοιμάζει νέα αξιολόγηση «χωρίς τιμωρητικό χαρακτήρα», με χρηματικό μπόνους και βαθμολογική εξέλιξη για το υπόλοιπο δημόσιο και αξιολόγηση-«αποτίμηση» του εκπαιδευτικού έργου για την εκπαίδευση. Σε αυτό το πλαίσιο άρχισαν να ακούγεται σαν δήθεν θετικές οι θέσεις που ψηφίστηκαν από ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ στο 8ο συνέδριο της ΟΛΜΕ (1997). Σε αυτές τις θέσεις, λοιπόν, διαβάζουμε και απαντάμε:

  1. «Σκοπός της αξιολόγησης είναι η βελτίωση της παρεχόμενης εκπαίδευσης και όχι ο διοικητικός έλεγχος και η πειθάρχηση των καθηγητών». Κι εμείς που πιστεύαμε ότι βελτίωση της εκπαίδευσης σημαίνει περισσότερα σχολεία, επάρκεια εκπαιδευτικών, λιγότεροι μαθητές ανά τμήμα, αναλυτικό πρόγραμμα βασισμένο στις ανάγκες και στα δικαιώματα των πολλών και όχι των λίγων κ.ά. Η παραπάνω πρόταση, επίσης, εξοβελίζει το ερώτημα «ποιος έχει την εξουσία» στην εκπαίδευση και την κοινωνία, ποιος καθορίζει τα αναλυτικά προγράμματα και τα βιβλία, ποιος οργανώνει τις εξετάσεις, ποιος φτιάχνει την εκπαιδευτική νομοθεσία κλπ.
  2. «Ο Σύλλογος διδασκόντων αποκτά ουσιαστικό ρόλο στην εκπαιδευτική λειτουργία με την ανάληψη αποφασιστικών αρμοδιοτήτων στην αξιολόγηση, καθώς και στην κατάρτιση ερευνητικών και επιμορφωτικών προγραμμάτων». Αποφασιστικές αρμοδιότητες τι είδους; Να επιλέγει δηλαδή, ο σύλλογος ποιος εκπαιδευτικός θα πάρει το μπόνους; Πώς θα υλοποιηθούν τα ερευνητικά και επιμορφωτικά προγράμματα που συντάσσει η ΕΕ, κατ’ επιταγή του κεφαλαίου, ώστε να προετοιμάζονται οι μαθητές να γίνουν οι μελλοντικοί απασχολήσιμοι και αναλώσιμοι της εξουσίας;
  3. «Η αυτοαξιολόγηση είναι βασικός συντελεστής της όλης διαδικασίας. Οι εκπαιδευτικοί, τόσο στη βασική τους κατάρτιση όσο και στην επιμόρφωσή τους, πρέπει να ενημερώνονται και στις πρακτικές της συλλογικής αξιολόγησης και της αυτοαξιολόγησης». Συλλογικά, λοιπόν, συνυπεύθυνοι για κεντρικούς αξιακούς προσανατολισμούς του αναλυτικού προγράμματος με τους οποίους διαφωνούμε. Αλήθεια, πώς θα αξιολογηθούν όσοι πιστεύουν ότι το σχολείο πρέπει να διαμορφώνει κριτικούς και μαχητικούς πολίτες που θα αγωνισθούν για ένα καλύτερο κόσμο κι όχι αυριανούς ελαστικά εργαζόμενους με κατακερματισμένες γνώσεις και απλές δεξιότητες;

Και φτάσαμε στην «ανάποδη», όπου ο σύλλογος διδασκόντων με χρέος «συλλογικού επιθεωρητή» θα αναλάβει να συμμορφώσει το συνάδελφο που διαφωνεί με την κυρίαρχη ιδεολογία.

Συμπερασματικά, η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου, όπως παρουσιάζεται στις θέσεις του 8ου συνεδρίου, δε θέτει κριτικά ερωτήματα, π.χ. «γιατί διδάσκουμε αυτή τη γνώση», αλλά μόνο «πώς το σχολείο θα λειτουργήσει σαν ένα καλολαδωμένο γρανάζι στην υπηρεσία του συστήματος». Όποιος διαφωνεί με το σύστημα, θα «μένει στάσιμος», και αυτή τη φορά με τη συλλογική απόφαση του συλλόγου διδασκόντων, απλά και …δημοκρατικά. Μια τέτοια συμμετοχή στο σύλλογο είναι ένα «αδειανό πουκάμισο», μια ψευδαίσθηση συμμετοχής που νομιμοποιεί την κρατική εξουσία και τον έλεγχο. Η αξιολόγηση δεν μπορεί παρά να είναι ιεραρχική, συμμορφωτική, να συμπυκνώνει την ανισότητα και την αυταρχική επιβολή των κυρίαρχων τάξεων και στρωμάτων.

Advertisements
Categories: δίχως κατηγορία | Σχολιάστε

Πλοήγηση άρθρων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: