Φοβᾶμαι… Αφιερωμένο στο Χρήστο Ζαγανίδη

Των Μιχοπούλου Χαρούλας, Ασμή Λάζαρου, Κουτσούκου Μαρίας

Φοβᾶμαι…

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Αυτό το ποίημα του Μ . Αναγνωστάκη μου ήρθε στο μυαλό να το αφιερώσω στο σύντροφο Χρήστο Ζαγανίδη που έσπευσαν κάποιοι να τον κατηγορήσουν γιατί ο στόχος τους δεν ήταν το δέντρο , δηλαδή ο ίδιος ο Χρήστος , αλλά οι καρποί του.

Όταν όλοι έχουν λουφάξει στα σπίτια τους περιμένοντας καρτερικά το επόμενο στραπάτσο, όταν όλοι οι “επαναστάτες” δικαιολογούν την ανυπαρξία τους,  τότε αυτός που υπηρετεί το κίνημα ακούραστα γίνεται ενοχλητικός έως και υπόδικος.

Όταν η δράση γίνεται αλληλεγγύη, όταν οι πρακτικές του προσωπικού  βολέματος  ακυρώνονται στην πράξη, τότε κάτι πρέπει να εφευρεθεί για να σε σταματήσουν.

Όταν οι περισσότεροι έχουν μάθει να δουλεύουν στο σκοτάδι του μικροκομματισμού , τότε  τους ενοχλεί το φως της ανιδιοτελούς δράσης.

Όταν δεν έχεις μάθει ποτέ να λες τα πράγματα με το όνομά τους, τότε κατασκευάζεις ,  δημιουργείς σενάρια φαντασίας προσπαθείς να γίνεις πειστικός , αδιαφορώντας για την αλήθεια και την καθαρότητα των πραγμάτων.

Αυτό επιβεβαιώνεται αν σκεφτεί κανείς  τη συγκυριακή συνεργασία ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ με  τη συμβολή του ΠΑΜΕ.

Γιατί όλο το προηγούμενο διάστημα οι δήθεν αριστεροί του κινήματος συντάσσονταν με τη δράση του Χρήστου, ενώ τώρα που έγιναν κυβερνητική παράταξη λυσσομανούν να τον καθαιρέσουν; Μήπως γιατί   στην δράση του Χρήστου καθρεφτίζεται  η δική τους συνδικαλιστική αθλιότητα.  Μήπως γιατί πρέπει να περάσουν όλα τα  «ΑΡΙΣΤΕΡΆ» μέτρα του ΟΟΣΑ χωρίς καμία αντίδραση και με συνοπτικές διαδικασίες;

Και κάτι ακόμα , παρότι το οικονομικό είναι πιασάρικο θέμα για να κατηγορήσεις κάποιον, ξέχασαν όμως ότι άνθρωποι σαν το Χρήστο δεν ανήκουν σε μια τετριμμένη πρακτική, σε μια τετριμμένη καθημερινότητα που σκέφτεται και δρα παρασκηνιακά. Ανήκουν στο κίνημα και εργάζονται με διαφάνεια και με  όποιο κόστος προσωπικό και οικονομικό για  να υπηρετήσουν αρχές και αξίες οράματα και αιτήματα του κλάδου.

Πρόκειται  λοιπόν  για πολιτική δίωξη που θυμίζει άλλες ξεχασμένες εποχές και καταδικασμένες στις συνειδήσεις μας.

Ο Ζαγανίδης έχει δώσει δείγματα γραφής και το κίνημα δεν πρόκειται να τον «ξεβράσει» παρότι το επιθυμούν κάποιοι. Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι πρακτικές αυτές είναι πολύ επικίνδυνες  και πρέπει να καταδικάζονται. Αποτελούν τον ασκό του Αιόλου για την ανάπτυξη μιας νέας μορφής καταστολής που ξεκινά από συνδικαλιστικά όργανα.

Μιχοπούλου Χαρούλα

Ασμής Λάζαρος

Κουτσούκου Μαρία

Πηγή: alfavita.gr

Advertisements
Categories: Άρθρα | Σχολιάστε

Πλοήγηση άρθρων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: